سعدی شیرازی (۶۷۰-۵۸۰ش)

(۱۲۱۰-۱۲۹۲م)

« چون دوست دشمن است
شکایت به کجا برم »

شاعر پند و اخلاق و انسانیت که در بغداد درس خوانده و سفری به سوریه داشته سپس در زادگاه خود شیراز ماندگار میشود.
همزمان با مولانا،و حمله مغولان.
در زمان حکومت:
اتابکان فارس، عباسیان، خوارزمشاهیان، ایلخانان.

سبک نوشتاری : سبک عراقی
کتاب‌ها: گلستان،بوستان، غزلیات.

چند بیت شعر سعدی:


به بازوان توانا و قوت سر دست
خطاست پنجه مسکین ناتوان بشکست


نترسد آن که بر افتادگان نبخشاید
که گر ز پای در آید کسش نگیرد دست


هر آن که تخم بدی کشت و چشم نیکی داشت
دماغ بیهوده پخت و خیال باطل بست


ز گوش پنبه برون آر و داد خلق بده
وگر تو می‌ندهی داد روز دادی هست


بنی آدم اعضای یکدیگرند
که در آفرینش ز یک گوهرند

چو عضوی به درد آورد روزگار
دگر عضوها را نماند قرار

تو کز محنت دیگران بی غمی
نشاید که نامت نهند آدمی


گرامی باد یاد سعدی شیرازی
۹۹/۲/۱